Polivinil klorida (secara alternatif: poli(vinil klorida), bahasa sehari-hari: polivinil, atau ringkasnya vinil; disingkatkan: PVC) ialah polimer plastik sintetik ketiga paling banyak dihasilkan di dunia (selepas polietilena dan polipropilena). Kira-kira 40 juta tan PVC dihasilkan setiap tahun.
PVC terdapat dalam dua bentuk asas: tegar (kadangkala disingkatkan sebagai RPVC) dan fleksibel. Bentuk tegar PVC digunakan dalam pembinaan paip dan dalam aplikasi profil seperti pintu dan tingkap. Ia juga digunakan dalam membuat botol plastik, pembungkusan bukan makanan, kepingan penutup makanan dan kad plastik (seperti kad bank atau keahlian). Ia boleh dibuat lebih lembut dan lebih fleksibel dengan penambahan pemplastik, yang paling banyak digunakan ialah ftalat. Dalam bentuk ini, ia juga digunakan dalam paip, penebat kabel elektrik, kulit tiruan, lantai, papan tanda, rekod fonograf, produk kembung dan banyak aplikasi di mana ia menggantikan getah. Dengan kapas atau linen, ia digunakan dalam pengeluaran kanvas.
Polivinil klorida tulen ialah pepejal putih yang rapuh. Ia tidak larut dalam alkohol tetapi sedikit larut dalam tetrahidrofuran.
PVC telah disintesis pada tahun 1872 oleh ahli kimia Jerman Eugen Baumann selepas penyiasatan dan eksperimen yang panjang. Polimer tersebut muncul sebagai pepejal putih di dalam kelalang vinil klorida yang telah ditinggalkan di atas rak yang terlindung daripada cahaya matahari selama empat minggu. Pada awal abad ke-20, ahli kimia Rusia Ivan Ostromislensky dan Fritz Klatte dari syarikat kimia Jerman Griesheim-Elektron kedua-duanya cuba menggunakan PVC dalam produk komersial, tetapi kesukaran dalam memproses polimer yang tegar dan kadangkala rapuh itu menggagalkan usaha mereka. Waldo Semon dan Syarikat BF Goodrich telah membangunkan kaedah pada tahun 1926 untuk memplastikan PVC dengan mengadunkannya dengan pelbagai bahan tambahan, termasuk penggunaan dibutil ftalat menjelang tahun 1933.
Masa siaran: 9-Feb-2023